(a)normal

-kaybediyorum...
-hayır, dayan!
-gidiyorum, görüyor musun?
-böyle bırakıp gidemezsin beni...
-sen mi? hala ben diyebiliyor musun bana? bunu söylemeye yokken yüzün. ya çek git dedim sana, ya da gir ve çıkma hayatımdan. sen ne yaptın? bir girdin, bir çıktın hayatımdan. canın sıkıldığında oyuncağın oldum. benden sıkıldığında kabusun... neyim ben senin için? ne?! bazen gülmek istediğinde giriyorum hayatına. bazen gülmeni görmek istiyorum, göstermiyorsun bana... bir bakıyorum mutluluk hapım oluyorsun. sonra birden antidepresan için aracı. canım, kalbim, ruhum çöküyor. ben benlikten çıkıyorum. kaybediyorum kendimi... ölüyorum anla! sen keyfi olarak bana her dokunduğunda, ben ölüyorum. istemediğim bir insana dönüyorum. aptal oluyorum. anlıyor musun beni?
- ...
- verecek cevabın yok. öyle istiyorsun çünkü. istiyorsun ve oluyor. bencilsin. iliklerine kadar. bunları söylemeyi çok denedim inan... söylüyorum ilk defa: seni görmeden varlığını bilmek, huzurun en güzeli. hayatıma girmeden sen, aynı havayı benimle soluduğunu bilmek, yaşama kaynağım. güldüğünü duymak başkasından, mutluluğun en güzeli. seni sen yapanlar bırak öylece kalsınlar. daha fazlasını istemiyorum senden. çık git hayatımdan ve yaşa öylece. lütfen...
bırak! üstü kalsın...