ol(a)mayan diyalogların büyüsü

X: uzun zaman oldu...
Y: evet.
X: nasılsın?
Y: iyi. sen?
X: iyiyim işte.
Y: ...
X: gördüğün gibi.
Y: gitmişsin buralardan.
X: gittim.
Y: sıktı mı buralar seni?
X: yok... öyle değil. gitmek istedim sadece. merak ettim nasıl birşey olduğunu sanırım.
Y: niye? mazoşist misin?
X: bu nasıl gördüğünle alakalı!
Y: sen nasıl görüyorsunki?
X: bilemedim şimdi... hiç değişmemişsin desem?
Y: deme! ama sende...
X: sende deme...
Y: desem?
X: dersen dilim çözülür susturamazsın desem?
Y: kitlendim şimdi...
X: hep kitlenirdin zaten...
Y: evet. uzun zaman oldu...
X: oldu ya, 6 sene kadar.
Y: baya olmuş.
X: o da göreceli tabii...
Y: sende her şeye bir b.k buluyorsun.
X: ne konuşuyoruz biz?
Y: bilmem.
X: bir soru soracağım?
Y: sor.
X: bildiğin ne var senin?
Y: bilmem vardır birşeyler...
X: ne şeyler?
Y: birşeyler işte.
X: bir kerede net olsan?
Y: net derken?
X: güzel uygulama! anladığın şeylerden kaçmak için.
Y: anlamadım?
X: boşver. istesende anlayamazsın.
Y: ...
X: neyse sana doyum olmaz(!) ben gideyim. iyi bak kendine olur mu?
Y: olur.
X: ...

Y: X!
X: efendim?
Y: sende.
X: sende ne?
Y: yani sende kendine iyi bak...
X: olur.